Prakseologia - Część 2 - Metodologia

Praxgirl, “Praxeology - Episode 2 - Methodology”, public translation into Polish from English More about this translation.

Another translations: into Russian, into Dutch, into Portugese, into Spanish, into Hebrew, into French. Translate into another language.

Cześć, tu Praksa.

We wstępie zdefiniowałam prakseologię jako "logikę ludzkich działań" i jako naukę. W tej lekcji chciałabym opisać, w jaki sposób prakseologia podchodzi do badania podejmowanych przez ludzi czynności i wynikających z nich uniwersalnych praw.

Kiedy podchodzimy do badań nad istotami ludzkimi, to musimy zastosować metodę zdobywania wiedzy, która - odmiennie niż w chemii czy fizyce - nie polega na obserwacji, tylko na ogólnym rozumowaniu. Inaczej mówiąc, opieramy się na logicznej dedukcji.

Prawa ludzkich działań, które jest w stanie opisać prakseologia, są prawdziwe i uniwersalne, ponieważ logicznie wynikają z prostych, niezaprzeczalnych twierdzeń.
Co czyni twierdzenie niezaprzeczalnym? To, że każda próba jego podważenia dowodzi jego prawdziwości.
Jeśli już określimy takie niepodważalne twierdzenie, jesteśmy w stanie odkryć wynikające z tego prawa, które powszechnie stosują się do wszystkich ludzi, niezależnie od epoki, płci, rasy, wyznania czy koloru skóry. Tak długo, jak zastosowane argumenty są prawdziwe, a ich założenia bazują na niepodważalnych prawdach, to trafność każdego kroku logicznego wnioskowania jest nie do podważenia.

Podwaliną prakseologii jest niepodważalna prawda, którą każdy jest w stanie łatwo zapamiętać:

Ludzkie działania są celowe.

Ta niepodważalna prawda jest podstawą, z której została wywiedziona cała nauka prakseologii. Ten fakt, czy też aksjomat, jest niepodważalny. Gdybyś spróbował podważać, że podejmowane przez ludzi czynności są celowe, samo to - podjęte przez ciebie działanie - ma swój cel! Łatwo można zrozumieć, jak logiczna dedukcja jest jedyną niezbędną metodą na dojście do powyższego wniosku.

Może - zanim przejdę dalej - zadasz sobie pytanie, czy badanie ludzkich działań, poprzez przyglądanie się im za pomocą naukowej indukcji, jest wystarczającą metodą? Żeby na to odpowiedzieć, zastanówmy się nad różnicami pomiędzy wyjątkowym charakterem istot ludzkich, określonych w naszym aksjomacie, a naukach takich jak chemia i fizyka. Nauki ścisłe, na podstawie przyczyn i skutków, mogą wytyczyć kierunki kamieni, atomów, czy planet, lecz ludzie są zdecydowanie różni w jednym kluczowym punkcie: człowiek podejmuje działania! Ludzie mają swoje motywy i cele - i próbują je osiągnąć.

Kamienie, atomy, planety nie mają żadnych celów czy upodobań, stąd poruszają się, a raczej są wprawiane w ruch - nie mogą same podjąć decyzji, wybrać ścieżki ruchu, czy zmienić zdania. Ludzie mogą to uczynić.

Chemia czy fizyka są w stanie badać przedmioty i klasyfikować je w najdrobniejszych szczegółach. Te nauki są w stanie przedstawić widziany przez nas świat w cząsteczkowych danych, które możemy mierzyć. Natomiast ludzi nie można zmierzyć w taki sposób - każdego dnia uczymy się, określamy nowe wartości i cele, i zmieniamy zdanie. Ludzie nie mogą być szufladkowani i definiowani jak bezmyślne obiekty, które nie potrafią przyswajać wiedzy i nie mają możliwości wyboru.

Aksjomat działania pokazuje nam, że unikalność każdego człowieka jest, z logicznego punktu widzenia, niezbędnym punktem wyjścia do studiowania ludzkich zachowań. Niektórzy tak zwani "naukowcy" próbowali odrzucić tę ideę, twierdząc że metodyka nauk ścisłych jest jedyną właściwą drogą do poznania człowieka w rzeczywistości, ale zobaczmy jak daremne i nierozsądne było ich podejście.

Znajdujemy się na Grand Central Station. Na całym świecie znany jest pośpiech i zgiełk tego miejsca. Mamy godziny szczytu i chciałabym powrócić do mojego przykładu, sprawdzając dwa fundamentalnie różne sposoby podejścia do oceny ludzkich zachowań.

Taki "absolutnie naukowy" behawiorysta stanąłby na moim miejscu i empirycznie zaobserwował następujące zdarzenie: - Ludzie bezcelowo śpieszą się w te i we wte.

Ale dogłębny badacz ludzkich poczynań rozpocząłby od stwierdzenia faktu, że każdy z tych ludzi ma swój cel i kierunek działania. Każdy próbuje wrócić z pracy do domu!

Jak myślisz, kto dowie się więcej o ludzkich zachowaniach ze zdarzeń, które widzimy?
To oczywiste, który z nich byłby prawdziwym naukowcem.

Próby zaszufladkowania ludzi do określonego typu danych i statystyki - co ma sens w dziedzinach takich jak biologia, astronomia czy geologia - są nie tylko kompletnie niewłaściwe, ale są zaprzeczeniem aksjomatu działania, jego odrzuceniem.

Jedynie metodyka prakseologii precyzyjnie opiera się na rzeczywistym myśleniu, bo będąc istotami ludzkimi, posiadamy już narzędzia niezbędne do zrozumienia celowości działań. To, co również powinno być oczywiste, to to, że prakseologia bierze pod uwagę unikalność każdego człowieka, a to, co objaśnia jest ograniczone tym faktem. To logiczne, że odnalezienie absolutnej przewidywalności ludzkich czynów w rzeczywistym świecie jest niemożliwe i w związku z tym jest absolutnie nienaukowe.

Do zobaczenia na następnej lekcji.

Original (English): Praxeology - Episode 2 - Methodology

Translation: © homearmy .

translatedby.com crowd

Like this translation? Share it or bookmark!